خداوند با من حرف می زنه؛امروز، حالا، دراین نفس...

خداوند مهربون نه فقط با من و تو صحبت می کنه، بلکه می  

خواهد با ما ملاقات هم داشته باشه. در احساس و درک ما

حضور پیدا کنه.

حتی امروز، حتی این لحظه و اکنون.

خداوند از آغاز آفرینشِ انسان، با آدم و حوا ملاقات می کرد و از

این ملاقات لذت می برد.

اصلاً خداوند انسان رو به خاطر همین آفرید؛ برای ملاقات با

خودش، برای مشارکت با خودش، برای حضورمون در برکت،

رحمت، محبت، شفقت و شادمانی خودش.

خداوند نزدیکه؛ نه در مذهب و قوانین وآئین و مقررات... بلکه

خیلی نزدیکتر، او در وجودته، در احساست، در بعد الوهیتت.

و انسان از این ملاقاته که برکت پیدا می کنه.

خداوند وقتی زمین رو آفرید، به انسان این قدرت رو داد که بر

زمین حکمروائی و قدرت پیدا کنه. بر گیاهان، حیوانات، اشیاء،...

وحتی بر زندگی، افکار و سرنوشت خودش.

این است برکت و قدرت خدا در وجود ما.

خدا، با آدم ملاقات می کرد و حضور نورانی اش با او بود.

و همچنین خداوند دوست داره با انسان ملاقات کنه... با من

وتو...

او بسیار مشتاقه. او فقط سرسپردگی و دل سپردگی تورو می

خواهد، اعتماد تورو نسبت به خودش می خواهد.

گاهی این ملاقات انجام نمی گیره و باعث برقرار نکردنش خودِ

انسانه. انسان می تونه تصمیم بگیره که این ملاقاتو هرچه بیشتر

و بهتر بوجود بیاره، با غلبه بر منیت، نفس و... چیزی بنام گناه.

تو وقتی با خداوند ملاقات می کنی و از اعماق وجود صداش می

کنی و طالب ملاقاتش باشی،یک اتفاق مبارکی در زندگیت می

افته؛

 به آرامش و رهائی عجیبی دست پیدا می کنی، و در سایۀ این

آرامش به برکتهای زیادی در ذهن و زندگی ات می رسی.

خیرخواه و خیرطلب می شی، مهربان وباانصاف می شی، می

خواهی همه چیزوهمه کس و دوست داشته باشی، می

خواهی شبانه روز باخدا باشی،به او وصل بشی، با اویکی

بشی، مثل خودش بشی... اصلا خودش بشی.

و اینها همه از برکاتِ ملاقات با خداونده دوست من.

به معصیت خودت نگاه نکن. درهروضعیتی که هستی نامشو

بخون، چراکه او می خواهد صدای زیباتو بشنوه و روی زیباتو ببینه،

چون عاشقانه و خالصانه دوستت داره.

در سایۀ ملاقات بااو زندگیت برکت پیدا می کنه و دگرگون می

شه، توبه می کنی و نجات وارد زندگیت میشه و تولد دوباره ای

پیدا می کنی. تولدی که از آسمان صورت می گیره و روحتو جلا

می بخشه.

در حضور پر شکوه و جلال خداوند شفا هست،

برای هردردوبیماری، ناکامی وناامیدی...

این است معجزۀ ملاقات با خدا.

امروز درهر مکان و درهر وضعیتی که هستی نام زیبا و پرشکوه

خداوندرو بخون و قلبت رو به روش باز کن.

جرعه ای از اقیانوس بی انتهای محبت خدارو بنوش تا گرمای

وجودش رو احساس کنی.

"گوارای وجودت دوست من".

امروز داشتم نو نت گشتی میزدم و به یه موضوعی برخورد کردم که به خدا خیلی دلم به درد اومد

ولی نمیدونم چطور میشه که ما اسم خودمونو بزاریم مسلمون و بعد از خدا و نماز و روزه و ... نمیدونم از اینجور چیزا دم بزنیم و بعد به دستورات خدا که تماماً به صورت جامع و کامل در قران آمده رو اصلاً نمیبینیم و فقط از قران نکاتی رو استخراج میکنیم که به نفع خودمون باشه

ای کاش ما به جای مسلمان بودن  انسان بودیم

مطمئناً خداوند برای اینکه آدمها به رشد کامل و یکتا پرستی و شناخت خدا برسن و برای اینکه بتونه خودشو به بنده ها و مخلوقات خودش معرفی کنه این همه پیامبر با معجزات مختلف که همه برای شناساندن خدا و نیروی نوری که قدرت و نورانیت او هیچگاه در ذهن ما نخواهد گنجید بود  شناختن نوری که تمام کائنات و موجوداتش همه مخلوق او هستند خدایی که زیباست و دنیا را با زیبایی هر چه تمام تر آفرید ولی تو این دنیا هستند جنایتکارانی که به ضاهر مسلمانند و هر روز به ظاهر در مقابل خدا می ایستند و نماز میخواند و سی روز در سال را روزه دار هستند و به ظاهر روزه میگیرند تا یادی از کودکان  گرسنه و بی سر پرست و یتیمان بیوفتند اما کاش به جای خواندن نماز و گرفتن روزه کمی قران میخواندند که کلام خداوند و سخنان او و دستورات و نصایح و راهنمای زندگی ماست اما افسوس که فرمایشات خداوند  درون کتابیست که ما شاید در سال یکبار هم لای آن کتاب مقدس و آسمانی را باز نمی کنیم

می توانست اما رسوایم نساخت و مرا مورد قضاوت قرار نداد. دل سیاهم را دید اما سنگش نکرد و باران محبتش را همچنان بارید با این امید که روزی این صفحه دی کدر و مات پاک شود. زلال زلال چون آیینه ٬ چون آب. هر آنچه گفتم باور کرد و هر بهانه ای آوردم پذیرفت هر چه خواستم عطا کرد و هر گاه خواندمش بر درگاه دل حاضر یافتمش.

اما من هرگز حرفش را باور نکردم. وعده هایش را شنیدم اما نپذیرفتم. چشم هایم را بستم تا زیبایی جمالش را نبینم و گوش هایم را نیز ٬ تا صدای مهربانش را نشنوم. من از خدا گریختم بی خبر از آنکه خدا با من و در من بوود. تنها کسی که حرف هایم را پذیرفت و باور کرد. با این همه گناه ٬ این همه تباهی ٬ این همه سر افکندگی٬ و آنگاه نجاتم داد.

 نمی دانم چگونه؟ اما در کمترین زمان ممکن از زیر آوار زندگی بیرون آمدم و دوباره احساس آرامش کردم . گفتم : خدای عزیز! بگو چه کنم؟ 

خدا گفت : هیچ! فقط عشقم را بپذیر و مرا باور کن و بدان در همه حال در کنارت هستم. بی آنکه مرا بخوانی٬ همیشه مرا در کنار خویش خواهی یافت٬ بی آنکه بگویی ٬ خواهم شنید حرف های دلت را . و بی آنکه بخواهی ٬سبد سبد مهر نثارت خواهم کرد. 

گفتم: چگونه عشقت را بپذیرم؟ اصلا این دل سیاه٬ این ذل زشت٬ این دل پلید٬ این دل پر گناه را آیا جایی مانده تا عشقت در آن جای گیرد؟ عشق تو مخصوص دل های پاک است و معصوم و بی گناه. 

و خدا باران مهرش را بر کویر خشک دلم باراند و با لبخندی هر چه زیبا تر گفت: من کسانی را که دل سیاه خود را زیر پا له می کنند و با حسرتی جانکاه به سراغم می آیند دوست تر دارم! 

پرسیدم چرا اصرار داری تا باورت کنم؟ 

گفت: اگر مرا باور کنی٬ خودت را باور می کنی و اگر عشقم را بپذیری٬ وجودت آکنده از عشق می شود. آن وقت به آن لذت عظیمی دست می یابی که در جستجوی آنی و دیگر نیازی نیست برای ساختن کاخ رویایی خوشبختی ٬ خود را به زحمت بیندازی. چرا که با من خوشبخت ترین خواهی بود. چیزی نخواهد بود که تو نیازمند آن باشی و نداشته باشیو چرا من و تو یکی می شویم. بدان که من عشق مطلق ٬آرامش مطلق و نور مطلقم و از هر چیز بی نیاز. اگر عشقم را بپذیری ٬می شوی عشق نور ٬آرامش و بی نیاز از همه چیز و همه کس.

 دست در دستان مهربانش نهادم و دل به عشقش دادم. با هم راه سپردیم در کوچه های تنگ زندگی . اما دیگر نه هراسی از طوفان داشتم٬ نه از تاریکی. نه از گم شدن ٬ و نه از آوار غم ها. چرا که با او بی نیاز شدم. با رسیدم به عشق٬ به نور٬ به آرامش٬ به هر آنچه که اوست. به هر آنچه نیکی و خوبی.

آری با او عاشق ترین شدم و بی نیاز ترین

بستگی دارد. قبل از هرگونه انتقادی، بد نیست توجه کنیم به اینکه خود در آن لحظه چه ذهنیتی داریم و از خودمان بپرسیم آیاآمادگی آن را داریم که به‌ جای قضاوت کردن فردی که می‌بینیم، در پی دیدن جنبه‌های مثبت او باشیم؟

باز امشب در سرم سودای توست

باز دل منزلگه غوغای توست

شعله برزد خرمن جانم بسوخت

ای توهر فریاد را فریاد رس

برچه کارم آفرید سستی بگوی

این معما را جوابی از چه نیست

دام خوانم عشق را یا دانه ای

پس چه هرکس رفت زین رَه برنگشت

رمز خوان دفتر این راز کیست

روی تو از چشم ما پنهان چراست

ازچه عمرتوست ، امّا لایزال

از چه رو تقدیر را تدبیر نیست

هرکسی آمد حدیثی گفت و خُفت

غنچه های بسته لب نشکفته مان

بارالها، لم یزالا، ای همه نور و کمالا، ای همه شور و جمالا، آیم من سوی

تو و گویم به تو ای حق تعالا، ای همه خوبی و پاکی ای همه عشق و صفا

را، ای که عشقت برده ما را، انتها را، ای همه زیبایی از تو، ای که نزدیک‌تر ز

من تو، ای که گویم من پس کجایی ای خدا تو، ای که هستی و امیدی،

ای همه نور و سپیدی، ای که من گویم فقط شکوه‌هایم، شکوه‌ها و

گریه‌هایم، از زمانه نالم و من گویم ناگفته‌هایم، ای که تو اسرار جانی، با

منی و جاودانی، جاودان و بی‌کرانی، تا همیشه تو بمانی، ای که تنهایی

من پر می‌شود با حرف و نامت، ای که قلبم وقت غصه پر شود از

حرف‌هایت، حرف‌هایی که تو گویی از شروع تا بی‌نهایت، گویی ای انسان

بخوان نامم تا کنم من دعایت را اجابت، ای که هر لحظه تو هستی

می‌دهی بر خاک این تن، ای که من با تو شوم من، ای که خاک این تنم را

از گل و لا آفریدی، ای عشقت را برای عاشقی در این تن من تو دمیدی، تو

دمیدی و بگشتم اشرف خلق دو عالم، از همه خلق و خلایق من بنالم، من

همیشه از تو نالم، که تویی پروردگارم،‌ پس چرا این گونه مانم، پس چرا

دوری ز من تو ای پروردگارم

با سلام خدمت تمام دوستای گلم

باید منو ببخشید که توی این چندوقته نتونستم به پیامها و دعوت های شما پاسخ بدم

خودتون که میدونید ما مغازه دارا ۱۱ماه صبر کردیم تا ماه اسفند بیاد

 الان۲هفته ای هست که واقعا سرم شلوغه و وقتی برای نت و آپ کردن نداشتم باید به بزرگی خودتون ببخشید

در اولین فرصت قول میدم به همتون سر بزنم و از خجالتتون در بیام 

هر چند که خیلی دلم براتون تنگ میشه

برام دعا کنین 

برام روی پست قبلی نظرات زیباتونو بزارین

 سالروز شهادت امام هشتم علی ابن موسی الرضا ثامن الائمه را

 بر تمام شیعیان جهان تسلیت وتعزیت میگویم

دلم میخواد نظاره ای به سوی این گدا کنی

گره تو کارم افتاده با یک اشاره وا کنی

گرچه خوبی ما همه مست و گنهکار توئیم

باید برای بخشش گناه ما دعا کنی

یه گندمی که زائرت نذر کبوتر می کنه

یه گندمم نذر من فقیر و بینوا کنی

به حق کاسه های طلائی سقاخونت

این دل سنگمو به یک نگاه خود طلا کنی

حاجت من از معرفتم خیلی کمه

تو میتونی حاجتای منو یه جا روا کنی

تو دنیایی که کوچیکه این همه نوکرداری

نمی دونم روز جزا با ما میخوای چی کار کنی

امید ندارم یه روزی تو رو ز خود رضا کنم

اما تو میتونی منو با یک نگات رضا کنی

سرم به سنگ خورده آقا چشای بستم وا شده

دیگه به جایی نمیرم تا جونمو فدا کنی

این رو سیاهو رد نکن یه روز به دردت میخوره

سیاهی لشکرتم وای اگه منو رها کنی

سلام اقا جون .روز شهادتتم رسید و باز من ازحرمت دورم .امروز دل خیلی از ادما تو حرمه.امروز خیلی از آدما حسود شدن .آقا جونم؟دل من داره دق میکنه .یعنی این انتظار به سر میرسه یا نه؟کاش بیاد اون روزی که این عاشقت مجاورت باشه .                

                دلم میخواد مجاورت باشم      که زائرت باشم

آخه تو دلت میاد که این گدا رو رد کنی ؟

این گدا دلش خوشه که یک امام رضا داره!

چند نکته جالب و پند آموز را امروز از کتابی که

می خواندم برای شما گلچين نمودم

خوشبختي به كساني روي مي آورد كه براي خوشبخت كردن ديگران مي كوشند.

مهربانی را به هيچ چيز تشبيه نتوان كرد زيرا كه هيچ چيز دقيق تر و لطيف تر از مهربانی نيست.

ايستاده مردن بهتر از زانو زده زيستن است.

فاصله تابش خود را بر ديگران تنظيم کن خداوند خورشيد را در جايي نهاد که گرم کند ولي نسوزاند .

داشتن علم بهتر از داشتن ثروت است، ولي نداشتن ثروت بدتر از نداشتن علم است.

يافتن دوستان خوب سخت است سخت تر از آن ترک آنهاست و فراموش کردنشان غير ممکن است .

شما بدون تسلط بر خود نمي توانيد بر ديگران پيروز شويد.

اگر کسي ترا آنطور که ميخواهي دوست ندارد، به اين معني نيست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد.

عشق هرگز به رنگ ترديد در نمي آيد.

عشق در لحظه اي پديد مي آيد ، دوست داشتن در درازای زمان ، اين اساسي ترين تفاوت ميان عشق و دوست داشتن است.

عشق، افسر زندگي و سعادت جاوداني است.

عشق نور است که هرچه در مسيرش قرار بگيرد - از جمله قلب ها را - از خود روشن مي سازد.

عشق همانند مغناطيسي است که ما را به مبدا خود جذب مي کند.

آنان که از خود عشق ساطع مي کنند با عشق زندگي مي کنند و با عشق نيز نفس مي کشند ، ديگران را به سمت خود مي کشانند.

عاشق هر که هستيد ، با وفاداري به او عشق بورزيد.

تنها با عشق ميان دلهاي شماست که عشق ميان شما عمق و استحکام واقعي خود را نشان خواهد داد.

عشق قانون نمي شناسد ، دوست داشتن اوج احترام به مجموعه اي از قوانين عاطفي است.

عشق و دوست داشتن از پي هم مي آيند ، اما هر گز در يک خانه منزل نمي کنند.

________

___________________

________________________________________________________

___________________________

نامه ای از دوستی بدستم رسيد که ۱۰ روش برای شادی و خوشحالی را بر می شمارد.

۱. سن و قد و وزنتان حواس شما را پرت نکند، اين کار شغل پزشکان است.

۲. تنها دوستان خوشحال و سرزنده را نگه داريد.
دوستان بی حال و روح فقط جان شما را می گيرند (راستی شما خودتان از کدام مدل هستيد؟)

۳. به يادگيری ادامه بدهيد.
تلاش کنيد چيزهای تازه بياموزيد و کارهای دستی و باغبانی بکنيد. به مغز خودتان هرگز استراحت ندهيد که در اينصورت بيماری آلزايمر و فراموشی را به جسم خود آورده ايد.

۴. از چيزهای خيلی ساده هم می توان خوشحال شد و لدت برد.
هميشه چيزهای گران و شيک و دور نبايد حواس ما را پرت کنند، خيلی چيزهای ارزان و ساده و نزديک هم هستند که می توانند به کار بيايند.

۵. تلاش کنيد که بخنديد.
از ته دل بخنديد و تا می توانيد بخنديد، آنقدر که به سرفه بيافتيد و نفستان بند بيايد و اگر دوستی داريد که شما را می خنداند ارزش او را بدانيد.

۶. اگر گريه اتان گرفت، حسابی گريه کنيد.
سپس اشکتان را پاک کنيد، دماغتان را بگيرد و به زندگی ادامه بدهيد. تنها کسی که هميشه با شماست خودتان هستيد پس قدر خودتان را بدانيد.

۷. دور و بر خودتان را از آنچه که دوست داريد پر کنيد.
چه دوست، چه جانور، چه گل و گياه، عکس و سرگرمی يا هر چه که برايتان دلپذير است. خانه ی شما آخرين پناهگاهی است که به خودتان تعلق دارد.

۸. حواستان به خودتان باشد.
اگر خوب هستيد، خوب بمانيد
اگر احساس خوبی نمی کنيد، تلاش کنيد بهتر شويد.
اگر بد هستيد، خيلی ساده درخواست کمک کنيد. همه ی انسانها هميشه خوب نيستند.

۹. به جايی که احساس خوبی نداريد نرويد.
دوری از دردسر و خاطرات تلخ گذشته يا جاهايی که هميشه سرشار از غم و اندوه هستند.

۱۰. به کسانی که خوب و دلپذير هستند به هر دليلی بگوييد که دوستاشان داريد و خوبی هايشان را به آنها يادآوری کنيد

____________________________

____________________________________________________

____________________________

۱- خوش بين باشيد: به زندگى با ديدى مثبت نگاه كنيد تا خود را به دليل احساس انرژى و خوشحالى بسيار زيادى كه نصيبتان خواهد شد، شگفتزده کنيد.

۲- ديد گسترده ای داشته باشيد: اجازه ندهيد مشکلات كوچك شما را آشفته نمايد.

۳- سپاسگزار باشيد: از ديگران قدردانى كنيد. از همكار خود به خاطر كمكش سپاسگزاری كرده و به دليل پيروزی در انجام كارش به او شادباش بگوييد.

۴- كارهايى انجام دهيد كه از انجام دادن آنها لذت مى بريد: اتومبيلتان را بشوييد، به برخى تعميرات کوچک در منزل بپردازيد، تلويزيون تماشا كنيد، خريد برويد.

۵- از جسم خود مراقبت كنيد: خوب بخوريد و خوب ورزش و استراحت كنيد. به باشگاه رفته و كمى بدويد يا در يك بازى ورزشى شركت كنيد.

۶ - برنامه هاى روزانه خود را عوض كرده تا انرژى جديدى پيدا كنيد.

۷- با مردم در تماس باشيد: آيا به خاطر مى آوريد زمانى كه يك دوست قديمى به طور غيرمنتظره با شما تماس گرفت چه احساسى داشتيد؟ با افراد فاميل و يا دوستان قديمى خود تماس گرفته و از حال آنها باخبر شويد.

۸- خلاق باشيد: روزنه اى براى انرژى خلاق خود بيابيد. اين ممكن است شامل كاردستى، بازسازى، نقاشى، ترسيم كاريكاتور، نويسندگى و يا حتى باغدارى باشد. مهم نيست كه چقدر مشغله داشته باشيد و يا تا چه اندازه در آخر هفته احساس بى حالى مى كنيد، اگر زمانى را براى انجام فعاليت هاى خلاق اختصاص دهيد، احساسى شادتر و سالم تر خواهيد كرد.

۹- تخيل كنيد: آرزوها و بلندپروازى هاى خود را يادداشت كرده و به تدريج آنها را واقعيت بخشيد آنگاه هميشه چيزهايى براى انتظار كشيدن، و جايى براى متمركز كردن انرژى خود خواهيد داشت.

۱۰- بخشنده باشيد: شايد زمان آن فرا رسيده باشد كه كسى (يا خودتان) را به خاطر چيزى كه اتفاق افتاده و يا گفته شده مورد بخشايش قرار دهيد. اتفاقات و اشتباهات گذشته را پذيرفته و فراموش كنيد. بدانيد كه نمى توانيد زمان را به عقب برگردانيد. شادمانى خود را با از ياد بردن نااميدى ها و شكست هاى گذشته دوباره به دست آوريد.

خسته و تنها ، گرسنه و تشنه ، با دستاني که از سرما قرمز شده بود، در گوشه اي از پارک نشسته بود . تنها چيزي که شايد حيات را در پيکر سرمازده او به جريان مي انداخت انتظار بود؛ انتظاري که از ساعتها قبل با چند بسته آدامس در دستش شروع شده بود؛ که شايد کسي پيدا شود و بخرد .
به طرفش رفتم و در چند قدميش ايستادم. هيچ حسي بين ما نبود. اما ناگهان گويي فاصله ميان ما محو شد و چيزي در مقابل چشمانم ديدم که هرگز تا کنون نديده بودم؛ دريچه اي رو به دنيايي ديگر! دنيايي از درد و رنج، ذلت و بيچارگي، دنيايي از گرسنگي؛ دنيايي پر از مردمي که شايد هرگز با شکم سير نخوابيده اند.
آه خداي من ! هيچ گاه حتي در خيال خود، چنين دنيايي را با اين همه بد بختي نميديدم . آري، چشمان درشت و زيبايش بود؛ چشماني که براي چند لحظه کوتاه مجراي ورود من به دنيايي ديگر بودند. ناخودآگاه نزديکتر شدم. در حالي که هنوز با نگاه پر التماسش به چشمانم مي نگريست، دستش را به طرفم دراز کرد. نمي دانم چرا ترسيدم؟! پسرک بيچاره، دستهايش ترک ترک شده بود؛ ناخنهايش کبود بود؛ بي حس و بي رنگ با قلبي زخم خورده از روزگار. بي اراده دستش را گرفتم و روبرويش نشستم . همچنان به چشمانم مي نگريست. احساس کردم او هم در چشمانم دنياي درون مرا ميبيند. از خودم خجالت کشيدم . تا حال کجا بودم؟ اين همه بدبختي در کنار من و من از همه ي آنها بي خبر! بي خبر که نه، بي توجه، بي تفاوت! تا کنون بارها از کنار چنين کودکاني گذشته بودم اما آنها را هيچ گاه نمي ديدم. امروز هم اگر در انتظار دوستم نمي بودم او را نمي ديدم.
در کنارش نشسته بودم. چند دقيقه اي گذشت. همچنان دستش در دستم بود و نگاهش در نگاهم گره خورده بود. با تمام اعتماد به نفسم، آنقدر قدرت در خود حس نميکردم که کلمه اي به زبان بياورم. از خودم شرمنده بودم. چطور مي توانستم کمکش کنم؟ در همين افکار بودم که مردي بلند قد و درشت اندام، با چهره اي عبوس و خشن و چشماني شرور، به طرفمان آمد. دست پسرک را از دستم جدا کرد و با عصبانيت رو به او کرد و گفت:" بلند شو بچه برو پي کارت وگرنه امشب هم بايد توي خيابون بخوابي ." و همين طور که دور مي شدند شنيدم که مي گفت:" حيف نون که آدم بده ..." تا به خودم آمدم ، آنقدر دور شده بودند که ديگر چشمانم قادر به ديدنشان نبود. من ماندم و دنيايم و دنيايش

  ولنتاين

در سده سوم میلادی که مطابق می‌شود با اوایل شاهنشاهی ساسانی در ایران، در روم باستان فرمانروایی بوده است بنام کلودیوس دوم. کلودیوس عقاید عجیبی داشته است از جمله اینکه سربازی خوب خواهد جنگید که مجرد باشد. از این رو ازدواج را برای سربازان امپراتوری روم قدغن می‌کندلودیوس به قدری بی‌رحم وفرمانش به اندازه‌ای قاطع بود که هیچ کس جرات کمک به ازدواج سربازان را نداشت. اما کشیشی به نام والنتیوس (والنتاین)، مخفیانه عقد سربازان رومی را با دختران محبوبشان جاری می‌کرد. کلودیوس دوم از این جریان خبردار می‌شود و دستور می‌دهد که والنتاین را به زندان بیندازند. والنتاین در زندان عاشق دختر زندانبان می‌شود سرانجام کشیش به جرم جاری کردن عقد عشاق، با قلبی عاشق اعدام می‌شود... بنابراین او را به عنوان فدایی و شهید راه عشق می‌دانند و از آن زمان نهاد و نمادی می‌شود برای عشق!

زمين؟هوا؟نفس؟اشك؟سي و سه پل؟دريا؟برج ايفل؟دفترات؟؟مادرت؟؟

اتاقت؟؟موبايلت؟خيابون؟و......وهزارو هزارو هزارو هزارررر تاي ديگه...

ببين!اينا هيچ كدوم مال تو نيستن اما تو داري ازشون استفاده مي كني..يكي اين وسط بهت لطف كرده..حالا بيا به اين فكر كن كه اين لطف رو كي بهت كرده!نگو خدا كه داغ مي كنم ها!!خالي نبند!اينا همه رو دوست پسرت بهت داده!حتما اون داده كه حالا با رفتنش كه نه!با خيانتش از همه چيز متنفر شدي و گوشه اي نشسته اي داري زار مي زني و خودت از دنيا محروم كردي..چي؟تركت نكرده و با هم خوشين؟!خدا رو شكر!ولي چرا فكر مي كني دنيا و تموم خوشبختي هاش رو اون بهت داده؟!چرا واسه استخدام رفتي وقبول نشدي نشستي به زمين وزمان فحش دادي؟!مي دوني چرا؟چون قبل رفتنت اقاي رئيس خداي تو شد!حل مشكلت در دست اون بود نه الله...بابا!همين الان خودت گفتي كه هيچي توو دنيا مال تو نيست..نه مال تو نه مال محبوبه هات...اگه يكي بياد اتاقي رو كه با سليقه ونظم چيدي بريزه به هم چه حالي ميشي؟؟؟اگه يكي بياد عروسكت يا كتاب مورد علاقه ات رو برداره وبگه اين مال منه چه حالي ميشي؟؟بياد كتاب رو برداره بذاره زير تخت خواب بعد لامپ رو بشكنه بذاره توو گلدون.عروسكت رو پاره كنه يا با كتابت موشك درست كنه چي؟جالب اينه كه وقتي بش ميگي نكن!بهش بر ميخوره..مي گه چرا؟براش دليل مياري..4 نفر آدم عاقل  مياري توي اتاق تا باهاش حرف بزنن اما..!داره توي اتاق كيف ميكنه..گرم و نرم و راحت اما قدر كه نمي دونه هيچ برمي گرده ميگه ميخواستي رام ندي تو اتاق!!!!!!عصباني نميشي؟؟ميشي ديگه!

حتي ممكنه كه از اتاق بندازيش بيرون...حالا حكايت اين زمين و اين همه  نعمت و ما ادم ها شده حكايت همين اتاق!اومديم به همش زديم...قاطي پاطيش كرديم..كلي هم طلبكاريم ولي باز خدا بهمون مي خنده!ميزنيم داغون مي كنيم زمين و..ولي خدا!بهمون مي خنده!جالب اينجاست فقط به دنيا رحم نكرديم..حق هم اتاقي هامون هم هاپولي مي كنيم ميخوريم..به خدا خيلي خجالت داره كه توي زميني كه مال خداست حتي ما هم مال اونيم ميشيم خداو حرمت شكني مي كنيم..كاراي باور نكردني انجام ميديم!!باز با اين حال خدا ميگه:

هر كاري كردي كردي!!!!پشيموني؟!!!!!بخشيدمت!!!!!!!خرابكاري هاتم درست مي كنم به كسي هم نمي گم تازه ميگم به تعداد اون اشتباهات ثواب كردي و كار خوب انجام دادي!.واي به ما...واي به ما...چه جور رومون ميشه در محضر اين خدا الوده ميشيم؟!واي به ما.........

پروردگار عزیز! ممنون که ما را انسان خلق کرده‌ای که زندگی را درک کنیم در عظمت حیات هستی و عاشقت شویم که دم به دم متحیرمان می‌کنی با زیبایی‌های وصف‌ناپذیرت. خدایا! ممنون به‌خاطر تمام خوشبختی‌های بزرگی که به ما ارزانی داشته‌ای. گنج‌های بزرگی که نام‌شان را خانواده‌‌‌، خواهر و برادر و دوست گذاشته‌ایم. خدایا ! ممنون به‌خاطر این‌که همیشه خدای ما هستی نه مثل ما که گاهی بنده‌ات نیستیم! ممنون که متواضعانه، هیچ مرزی نگذاشته‌ای که دیوار  میان خدایی و بندگی باشد. ممنون که قلب‌مان را پایگاه محبت‌ات کرده‌ای و محک معتبری برای شناخت خودمان ممنون که کلاه سرت نمی‌رود و هرچه از جنس توست از فریب مصون! ممنون که مردن قبل از مرگ را آفریده‌ای و تولد بعد از مرگ... تا در فراز و نشیب این سلسله چشم‌های ما دیدن را بیاموزد و شرمنده شویم از تیرگی دردناکی که در ورای چهره های معصومانه‌مان، ابلهانه، حکومت می‌کند. ممنون که باز چهره شرمنده‌مان را نیز پنهان می‌کنی در ورای هزاران صورتک شادمان، سرمست و پیروزمند ... و هیچ‌کس جز وجود مهربانت نمی‌داند که اضطراب گمراهی و شرم روزمرگی چگونه در هر دم و بازدم به رگ‌های ناآراممان پمپاژ می‌شود. ممنون به‌خاطر سیل عظیم دانش ارزشمندی که به ذهن‌های تشنه ما ارزانی داشته‌ای و کوه سوال‌هایی که نمی‌گذارد وسعت جهل‌مان را از یادببریم. ممنون به‌خاطر تبلور عشق بی‌نهایتت در درد، در مساله، در شوق پرهیزگاری که هرنفس عاشق‌ترمان می‌کند و غرق در لذت ... افسوس که قدرناشناسانه از آن می‌گریزیم و بی‌صبرانه به دنبال پایان می‌دویم... "تمام شود این روزهای طوفانی...  تمام شود این شب‌های سراسر درد... تمام شود ..." تمام می‌شویم! افسوس! تمام می‌شویم در ترس از آغاز، در احتیاط، در آرزو، در ... نمی‌دانم تو چه اسمی برایش گذاشته‌ای... شاید نه کودکی است، نه جوانی و نه پیری! و ما با زندگی اشتباهش گرفته‌ایم. ممنون که با تمام لجاجت ما، به کائنات سپرده‌ای که در کلاس زندگی‌شان، به‌رایگان، شاگردمان کنند. ممنون که سکون را آفریده‌ای، فراموشی را، عادت را و ترس را ... که در میدان مبارزه با خودبزرگ‌بینی‌مان، حتی لحظه‌ای شمشیرمان را بر زمین نگذاریم. ممنون به‌خاطر سخاوت بی‌پایانت که هرگز محروم‌مان نکرده‌ای از لذت دیدارت و افسوس که میلیون‌ها بار، بی‌رحمانه خودمان را اسیر کرده‌ایم در جهالت، در تن و ... فریبکارانه روح بیمارمان را دلخوش کرده‌ایم به توبه‌ای که عن‌قریب، به‌ناچار دچارش خواهیم شد! و منت خواهیم گذاشت بر تو! تا روادیدمان را صادر کنی برای ورود به بهشت! ببخشید! هنوز آنقدر بزرگ نشده‌ایم که به‌خاطر بهشت اظهار ارادت می‌کنیم، به‌خاطر پول، مقام، شهوت و ... آنچه گمان می‌کنیم می‌توان از تو ستاند. من به‌اندازه جهالت تمام آدم‌های تاریخ شرمنده‌ام! فقط خودت می‌دانی چه حجم عظیمی است! افسوس که هیچ‌کس به این شرمندگی نیاز ندارد... ممنون که هرگز تنها نبوده‌ایم! تو بوده‌ای و میلیاردها آدم، درست شبیه خودمان که از ابتدای خلقت تا کنون تمام سخنان تکراری مرا چنان هنرمندانه نگاشته‌اند که ... واژه‌های بیمار من در برابر شهودهای عارفانه آنان کم‌تر از هیچ است. ممنون که برای ورود به ملکوتت نه به به مقام توجه می‌کنی، نه به مدرک و نه به واسطه! چنان عشق می‌ورزی که تمام ذارات کائنات در شکوه محبتت غوطه‌ورند و کافی است یک لحظه بخواهند...

فقط بخواهند ... تا ...!

بنده کوچکت ... 

رسيدن ايام محرم و شهادت اباعبدالله الحسين

بر تمام عاشقان حضرتش تسليت و تعزيت باد

باز طوفانی شده دریای دل

موج سر بر ساحل غم میزند

باز هم خورشید رنگ خون گرفت

بر زمین نقشی ز ماتم میزند

باز جام دیده ها لبریز شد

باز زخم سینه ها سر باز کرد

در میان ناله و اندوه و اشک

حنجرم فریادها آغاز کرد

می نویسم شرح این غم نامه را

داستان مشک و اشک و تیر را

می نویسم از سری کز عشق دوست

کرد حیران تیغه شمشیر را

گوئیا با آن همه بیگانگی

آب هم با تشنگان بیگانه بود

در میان آن همه نامردمی

اشک آب و دیده ها پیمانه بود

تیغ ناپاکان برآمد از نیام

خون پاکی دشت را سیراب کرد

خون خورشید است بر روی زمین

کآسمان تشنه را سیراب کرد

می شود خورشید را انکار کرد؟

زیر سم اسبها در خاک کرد؟

می شود آیا که نقش عشق را

از درون سینه هامان پاک کرد؟

گر نشان عشق را گم کرده ایم

در میان آتش آن خیمه هاست

گر به دنبال حقیقت میرویم

حق همینجا حق به روی نیزه هاست

گریه ها بر حال خود باید کنیم

او که خندان رفت چون آزاد شد

ما سکوت مرگباری کرده ایم

....او برای قرنها فریاد شد

بازهم در ماتم روی حسین

باز هم در سوگ آن آلاله ایم

یادتان باشد حیات عشق را

وامدار خون سرخ لاله ایم

آیا شیطان وجود دارد؟ آیا شیطان را خدا خلق کرده؟

استاد دانشگاه با این سوال ها شاگردانش را به يك چالش ذهنی کشاند.
آیا خدا هر چیزی که وجود دارد را خلق کرد؟
شاگردی با قاطعیت پاسخ داد:"بله او خلق کرد"
استاد پرسید: "آیا خدا همه چیز را خلق کرد؟"
شاگرد پاسخ داد: "بله, آقا"
استاد گفت: "اگر خدا همه چیز را خلق کرد, پس او شیطان را نیز خلق کرد. چون شیطان نیز وجود دارد و مطابق قانون که کردار ما نمایانگر صفات ماست , خدا نیز شیطان است"
شاگرد آرام نشست و پاسخی نداد. استاد با رضایت از خودش خیال کرد بار دیگر توانست ثابت کند که عقیده به مذهب افسانه و خرافه ای بیش نیست.
شاگرد دیگری دستش را بلند کرد و گفت: "استاد میتوانم از شما سوالی بپرسم؟"
استاد پاسخ داد: "البته"
شاگرد ایستاد و پرسید: "استاد, سرما وجود دارد؟"
استاد پاسخ داد: "این چه سوالی است البته که وجود دارد. آیا تا کنون حسش نکرده ای؟ "
شاگردان به سوال مرد جوان خندیدند.
مرد جوان گفت: "در واقع آقا, سرما وجود ندارد. مطابق قانون فیزیک چیزی که ما از آن به سرما یاد می کنیم در حقیقت نبودن گرماست. هر موجود یا شی را میتوان مطالعه و آزمایش کرد وقتیکه انرژی داشته باشد یا آنرا انتقال دهد. و گرما چیزی است که باعث میشود بدن یا هر شی انرژی را انتقال دهد یا آنرا دارا باشد. صفر مطلق (460- F) نبود کامل گرماست. تمام مواد در این درجه بدون حیات و بازده میشوند. سرما وجود ندارد. این کلمه را بشر برای اینکه از نبودن گرما توصیفی داشته باشد خلق کرد." شاگرد ادامه داد: "استاد تاریکی وجود دارد؟"
استاد پاسخ داد: "البته که وجود دارد"
شاگرد گفت: "دوباره اشتباه کردید آقا! تاریکي هم وجود ندارد. تاریکی در حقیقت نبودن نور است. نور چیزی است که میتوان آنرا مطالعه و آزمایش کرد. اما تاریکی را نمیتوان. در واقع با استفاده از قانون نیوتن میتوان نور را به رنگهای مختلف شکست و طول موج هر رنگ را جداگانه مطالعه کرد. اما شما نمی توانید تاریکی را اندازه بگیرید. یک پرتو بسیار کوچک نور دنیایی از تاریکی را می شکند و آنرا روشن می سازد. شما چطور می توانید تعیین کنید که یک فضای به خصوص چه میزان تاریکی دارد؟ تنها کاری که می کنید این است که میزان وجود نور را در آن فضا اندازه بگیرید. درست است؟ تاریکی واژه ای است که بشر برای توصیف زمانی که نور وجود ندارد بکار ببرد."
در آخر مرد جوان از استاد پرسید: "آقا، شیطان وجود دارد؟"
زیاد مطمئن نبود. استاد پاسخ داد: "البته همانطور که قبلا هم گفتم. ما او را هر روز می بینیم. او هر روز در مثال هایی از رفتارهای غیر انسانی بشر به همنوع خود دیده میشود. او در جنایتها و خشونت های بی شماری که در سراسر دنیا اتفاق می افتد وجود دارد. اینها نمایانگر هیچ چیزی به جز شیطان نیست."
و آن شاگرد پاسخ داد:

شیطان وجود ندارد آقا. یا حداقل در نوع خود وجود ندارد. شیطان را به سادگی میتوان نبود خدا دانست. درست مثل تاریکی و سرما. کلمه ای که بشر خلق کرد تا توصیفی از نبود خدا داشته باشد. خدا شیطان را خلق نکرد. شیطان نتیجه آن چیزی است که وقتی بشر عشق به خدا را در قلب خودش حاضر نبیند. مثل سرما که وقتی اثری از گرما نیست خود به خود می آید و تاریکي که در نبود نور می آید.

نام مرد جوان يا آن شاگرد تيز هوش كسي نبود جز ، آلبرت انیشتن

وقتي کسي اشتباهي ميکنه و طلبه بخشش ميکنه بايد بخشيدش
وقتي کسي به کسي دل ميبنده نبايد با بي احترامي از خودتون دورش کنيد
وقتي کسي ميخنده خندشو ازش نگيريد بلکه بيشترش کنين
وقتي کسي عاشقت ميشه به بدترين شکل موجود از خودتون نرنجونيدش
وقتي کسي بهت ميگه دوست دارم دوست داره چرا فکر ميکني مي خواد ازت سوء استفاده کنه
وفتي کسي بهت اعتماد ميکنه چرا از پشت ميزنيش
وقتي کسي اطمينان داره که تو دوسش داري اگر نداري بهش نگو با يه بهونه ازش جدا شو
وقتي کسي گفت من عاشقم تا وقتي پيشش هستي به حرفاش گوش بده
وقتي کسي ميگه من تنهام تو تنهاييمو رفع ميکني فکر نکن فقط تورو براي همين ميخواد
وقتي کسي يه گافي ميده گندي ميزنه سرزنشش نکن بزار به حساب اشتباه و اشتباه بايد بخشيده بشه
وقتي کسي دوست داره به حرفش بي اعتنايي ميکني براش مثله يه زهره کشنده ميتونه باشه
وقتي کسي دوست داره بهش بگي ديگه دوست ندارم کشتيش
وقتي کسي ميره يا ميميره تازه ميفهمي چيو از دست دادي

وقتي كسي اذيتت ميكنه فكر نكن ازت متنفره بلكه دوستت داره

 وقتي كسي حرف دلشو بهت گفت  تو دلت بهش نگو اينا فقط يه حرفه براش پيام بزار

هر جا که بخواهم ميروم آسمان ماله من است        ( با هر که که بخواهم دوست ميشوم دلم ماله من است ) اما با کسي دوست بشيد که قدرتونو بدونه